Wzór Smaliana – objętość kłody ze średnic na obu końcach
Gdy środek kłody jest niedostępny – na mygle lub samochodzie – mierzy się oba końce.
Czym jest Wzór Smaliana?
Wzór Smaliana oblicza objętość kłody jako średnią pól przekrojów na obu końcach pomnożoną przez długość. Oba pomiary wykonuje się na czołach kłody, co jest praktyczne przy drewnie zmygłowanym lub załadowanym. Dla kłód o dużej zbieżystości nieznacznie zawyża objętość.
Wzór
V = (A₁ + A₂) / 2 · L
A₁, A₂ = pole przekroju w cieńszym i grubszym końcu (π/4 · d²) · L = długość. W jednostkach imperialnych: V [ft³] = 0,002727 · (D₁² + D₂²) · L, średnice w calach, długość w stopach.
Przykład obliczeń
Kłoda o średnicach na końcach 26 cm i 34 cm oraz długości 4 m: A₁ = 0,0531 m², A₂ = 0,0908 m², V = (0,0531 + 0,0908) / 2 · 4 = 0,288 m³.
Gdzie jest stosowana
Pomiar miąższości w jednostkach sześciennych w USDA Forest Service, Kanada (Alberta, B.C. Firmwood) oraz wszędzie tam, gdzie kłody mierzy się na czołach mygły.
Często zadawane pytania
Czy Smalian jest dokładniejszy niż Huber?
Nie zawsze. Dla typowych kłód Smalian nieznacznie zawyża, a Huber nieznacznie zaniża objętość. Zaletą metody Smaliana jest brak konieczności pomiaru średnicy środkowej.
Kiedy stosować wzór Smaliana?
Gdy kłody są zmygłowane i ich środek jest niedostępny lub gdy wymaga tego odbiorca, co jest częste w Ameryce Północnej.
Czym różni się od wzoru Newtona?
Wzór Newtona uwzględnia również pole przekroju środkowego z wagą 4: V = (A₁ + 4·Aₘ + A₂)/6 · L. Jest najdokładniejszy, ale wymaga trzech średnic. Aplikacja wykonuje także te obliczenia.
